hiçteyim

ne yapmam gerektiğine karar vermem gerekiyor artık,
biliyorum aylar geçti her bir günü ömre bedel olan aylar..
yaşıyorum işte hala ve içimde kurulu saat çalana kadar yaşıcam düzen bu.
değiştirmek için elimden bir şey gelmiyorsa eğer bende düzenin beni en az yıpratacağı şekilde yaşamalıyım.
yaşama tutunup kendimi toparlayım istiyorum ama bunu yapınca sanki bana nasıl yaşarsın dermişsin gibi geliyo ,
biliyorum mutlu olmamı isteyeceğini bunun ihanet olmadığını ama engel olamıyorum.
sabahı normal yaşayıp geceleri düşüncelerimle boğuşmak çok yoruyo beni .
belki  iyiyim çok iyi idare ediyorum bakılınca ama ..
hergün bu iç savaşlarım için ilaçlar kullanıyorum,
biliyorum herşey bende bitiyo ilaç sadece bir yardımcı tabi olabildiği kadar.
neyapmam gerek bilmiyorum,
yol arıyorum,
buldum sanıp sapıyorum sonra bu değilmiş diyorum.
çıkışı hiç olmayan bir labirentte sıkışıp kaldım sanki,
nereye dönsem aynı his..
saptığım her yolda bir adım daha kayboluyorum.
unutuyorum ,odaklanamıyorum, düşüncelerim asla sona gitmiyo, ben kendi içimde kayboluyorum dışımda yaşarken..