ay-güneş tutulması

ay çıkıyor sahneye ışıldayan yıldızların arasında kocaman ve büyük  .

kafamı kaldırdığımda dikkatimi ilk o çekiyo.
düşünüyorum herkesin öyledir hatta bundan emin oluyorum.
ya o olmasaydı diyorum.
sadece yıldızlardan bir geçit.
eksik olurdu kesin.
evet evet eminim eksik olacağına manzaranın.
sevgilileri düşünüyorum kadınını etkilemek için ay'a kement atan erkeklerin düştüğü boşluğu..
kadınların hayal kırıklıklarını..
uykuyu anımsatan bir küçük kız çocugunun henüz hilal şeklindeki bir aya uyku geceliği ve şapkasıyla oturmuş ayaklarını sallarken anımsıyorum ve hayır diyorum.
ay olmadan olmaz...
geceler uzayıp yokoluyo ve ardından aydınlanmaya başlıyo gün.
şimdi sahne güneşin.
tüm oyuncular kaybolmuş sanki, sanki bir tek o kalmış.
okadar ihtişamlıki gözlerimi açık tutamıyorum ona bakarken.
seyredemiyorum doyasıya ama faydalanıyorum.
kemiklerime kadar vuruyo sıcakllığı, büyüyorum.
tohumunu saksıda beslediğim yaşamı filizlendiriyor.
düşünüyorum...
birinin bitişini diğerinin başlayışı takip eden iki olgu..
iki muhteşem.
kafamda oturuyor kim olduklarına dair fikirlerim.
rollaerini ezberlemiş birer oyuncu ay ve güneş.
birbirine hasret iki sevdalı ay ve güneş.
birinin yaşamı diğerinin enerjisine bağlı iki aşık onlar hiç kavuşamayan.