kardeşime ..

ağlıyorum yeri geliyo gülüyorum(o gülüşü haketmediğim düşüncesiyle),yiyorum içiyorum hayat akıp gidiyo hiç anlamıyorum.yeni kararlaralıyorum kendimi şimdi tanıyorum meğer ne güçlüymüşüm anlıyorum..çoğu zaman keşke .. diyorum
keşke..
keşkeler hiç bukadar içten olmamıştı yüreğimde onu biliyorum.sonra duruyorum kendimemi ağlamalıyım diyorum,o ebedi yaşama kavuştu ben kendimemi yanayım.aklımda binlerce soru var seni bidaha görebilecekmiyim hiç bilmiyorum ve özlemenin ne demek olduğunu seninle öğreniyorum.deliriyorum yanına gelmek istiyorum yapamıyorum sıkışıpkalmış gibiyim  aklımdan biran olsun çıkaramıyorum o günleri seni kaybettiğimi duyduğum anı senin gidişini..çok zorlanıyorum hayata tutunmakta.annemler öylesine korkuyoki banada bir şey olur diye.onlar nasıl dayanıyo bilmiyorum içleri yanıyo görebiliyorum.rüyalarımda hep yeniden bize döndüğünü görüyorum..bazen sana sarılıyorum benimle konuşuyosun..sonra uyanıyorum..
yaşıyorum..
ama herşeyin farkındayım kardeşim bu hayatımın en zor sınavı ben bunu geçip sana layık bir abla olucam sana söz veriyorum..